زیر پلکت سایبانم می دهی سوختم آیا امانم می دهی؟
آتش افتاده بر جان و دلم قطره آبی بر لبانم می دهی؟
میهمان خوان عشقت می شوم میزبانی را نشانم می دهی؟
بعد از این بی خانه مانیها بگو در کنارت آشیانم می دهی؟
تا بیاسایم و می در پای عشق سایه ات را .مهربانم می دهی؟
ای جواب پرسش بی پاسخم عشقت را آیا نشانم می دهی؟


تویی که جان و دلــــــم روشن از محبت توست
مــــــراد گوشه نشینان روا به عـــــــزت توست
اگر چه غــــــــرق گناهم هنوز امیـــــدی هست
به حُسن خُلق کریمت که بخشش عادت توست
مَران ز درگه لطفت که از صغیــــــــر و کبیـــــــر
به هر که می نگرم در لوای رحمـــــــــت توست
به خنده لب بگشا تا دلم بــــــــه وجـــــــد آیــــد
نشاطِ جان همـــــه بستهٌ رضایــــــت توســــت
مبـــاد جــــــان جهانـــــــی بسوزد از آهـــــــی
کسی که سِیرِ دلش بر مدارِ غیرت تــــــوسـت
به نـــور باده دگـــــر باره ام فــــــروزان کُــــــن
که جانِ باده گُسارم گــــدای همت تـــــــوست
نمی رود ز ســـــرم لحظه ای خیـــال رُخـــــت
صفای جان و دلم بر دوامِ صحبت تـــــــــوست
مــــرا به عشق تو باری نیــــــاز گفتــن نیست
که سِّرِ سِّرِ وجــــودم عیـــان حضرت توســـت
ولی چگونه نپیچم به شعر و بیت و غــــــزل !
درون سینه دلم چون ، پُر از حکایتِ توســـــت
ف......عالــــم غیبــــــم سحــــــر منادی کـــرد
که جام باده لبالب ز حُسنِ نیـــــــت تــــوست
چه بهره ها که بَرَد هر کسی ز عشـقِ نـــــگار
خصوص آن که، به جان درحضورِخدمت توست
تویی که جان و دلــــــم روشن از محبت توست
مــــــراد گوشه نشینان روا به عـــــــزت توست
اگر چه غــــــــرق گناهم هنوز امیـــــدی هست
به حُسن خُلق کریمت که بخشش عادت توست
مَران ز درگه لطفت که از صغیــــــــر و کبیـــــــر
به هر که می نگرم در لوای رحمـــــــــت توست
به خنده لب بگشا تا دلم بــــــــه وجـــــــد آیــــد
نشاطِ جان همـــــه بستهٌ رضایــــــت توســــت
مبـــاد جــــــان جهانـــــــی بسوزد از آهـــــــی
کسی که سِیرِ دلش بر مدارِ غیرت تــــــوسـت
به نـــور باده دگـــــر باره ام فــــــروزان کُــــــن
که جانِ باده گُسارم گــــدای همت تـــــــوست
نمی رود ز ســـــرم لحظه ای خیـــال رُخـــــت
صفای جان و دلم بر دوامِ صحبت تـــــــــوست
مــــرا به عشق تو باری نیــــــاز گفتــن نیست
که سِّرِ سِّرِ وجــــودم عیـــان حضرت توســـت
ولی چگونه نپیچم به شعر و بیت و غــــــزل !
درون سینه دلم چون ، پُر از حکایتِ توســـــت
ف......عالــــم غیبــــــم سحــــــر منادی کـــرد
که جام باده لبالب ز حُسنِ نیـــــــت تــــوست
چه بهره ها که بَرَد هر کسی ز عشـقِ نـــــگار
خصوص آن که، به جان درحضورِخدمت توست
آخرین نشونه رسیدنی که واسه همیشه بی نشون میشی
نزار که سفره دلت پیش غریبه وا بشه این بغض بشکسته باید سهم خود خدا بشه
نظرات شما عزیزان:
عالی بود عزیزم سایت جذابیی دارین
مخصوصا آهنگش بهش میاد
الاهه از طهران
.gif)
.gif)
.gif)
.gif)
.gif)
پاسخ:مر30000000000000000000000000
برچسبها: